baktığımız mevsim o kadar hızlı değişiyor ki, az önce üstümüzdeki berlin, birazdan yapayalnız başka bir şehir olabiliyor ve ne garip, bastonuyla chaplin, gözümüzün içine baka baka şöyle susuyor:
seni bağışladım, artık eşitiz!
işte bu noktada yalnızlığın imlâsı adını vermek istemediklerimiz olur, dağılır gider. geriye yalnızca yalnızlık kalır ki, bu koca bir insan demektir.
Hakkında
incinmiş bir notaydım, kapına dayanmıştım.adım, soyadımın şehzadesiydi...
sonrasını tahmin edenlere çektiğim en mağrur nah hareketiydi ölümü bu kadar sevişim.
+ devamı