Kaan Özer | Önüm arkam sağım solum sanat!

ara sıra bahsediyorlardı
bir zamanlar ölü olan
ama şimdi yaşayan bir gencin, bilekleri bükülmüş şiirlerinden.


nefes alan hidroksit bir orospuya
bir saatlik vizitesi sayfalarca mantık
sayfalarca ihanet
sayfalarca cehalet
sayfalarca bir ölü sessizliği…


şimdilerde daha karanlık
ve eskimiş
okunması zor
el yazısı büyüklüğünde yaralar açılıyordu okuyanın kalbinde..
orospular geçiyordu gözlerimin önünden
orospular;
tunalı hilmi’nin yaratmadığı
sek suma yutmuş
zikzak çizen
göğüslerinde kırk pezevengin diş izi olan orospular..


hayır demeyi bilemeyen bir şairin yatak odasında
sere serpe yatan mum ışığı sarhoştu
orospunun nefesi
alkoldü
paraydı
çığlık çığlık besteleriydi karısının!


üstelik
her gece
kitaplarını kemirirdi aç fareler!
kuyruğu kıstırılmış sesler gıcırdardı
kavanozun içinde!
saçları kızıl sarışın yere düştüğünde
beş parasız hayaller bıçaklanırdı sırtından!


bir birayla başlayan sevişmelerin hiç mi hiç önemi yok.
tanrı içki içmezdi
ve asla yarattığıyla sevişmezdi
sihirli değneğindeki son meteliğe küfürbaz
yattığı yerden homurdanan bir orospunun gölgesi, dudaklarındaki sigarayı resmederken
yatağın muhiti hangi delikanlıdan sorulurdu ki?


eteğini göğüslerine kadar kıvıran bir kadın,
efkârlı
kiralık
sarhoş
keş
yani orospu(!),
güneşten geriye kalan soğuk bir iklimi kırmızı ışıkta durdurabilir
öl der dudaklarını yakan sigarayla
ve gölgesindeki resmiyet ürkütür alaca ölümü
bir şair daha ölür
öldürdüğü mısralarda

bir şair daha ölür
öldüğü orospuyla…

Kaan Özer` • 15Ksm06