Kaan Özer | Önüm arkam sağım solum sanat!

Gözlerinde nazlanırken, İstanbul'da uzun kuyruklar oluşturuyorlardı..
Bir yokluk gecesinde küle dönen küfrengi mumlar kadar çaresiz kalabalıklardı onlar..
Sonu belli olmayan bir öykünün önce başındaydılar, sonra ortasında..
Önce sırayı bozanı vurdular, sonra onlar sırada öldüler..
Sona çıkan yalnızca bendim.. Bendim zilan…

Yaşanılmaya çalışılan onca düş yangınıyla dolu apartman boşlukları.
Ne vakit tükürsen ateşe, o vakit küfrengi olur her yanım..
Anladım ki, geceyi aldatan gündüzdü..
ve eylül, en çok sana yakışıyordu.

İşlemesiz kapılar suskun, Beyoğlu sokakları şaşkın ve her köşebaşı, sen heyecanından yoksun.

Başı aşk kadar karmaşık bir hikayeyi yazıyordum,
Ama önce umut tüccarını vurdular, sonra günaha eşlik ettiler…
Silik yaşamlara terk ettiğin her güvercinin kanadını batırıyorlar kanıma..
Bu hikaye böyle bitmez zilan..
Nemli bir yaprak gibiyken mısralar, neden soğuk nefesinle sonbahar ?
Bir kadavra öpüşü bırak satır aralarıma..
Bendeki yarım esaretinle git, mavi gözlü kıyılardan kalan son damla düşlerimle beni baş başa bırak..
Bronz bir çöl cümbüşü yüreğim..
Küfrengi haritalara düşürdüğün iki siluetini de al yanına..
Ben, gri bir resmi zikrederim zilan..…

Muttasıl bir zaman yağıyorken İstanbul’a, ellerimle boyadığım siyah geceleri yırtıyorum..
Artık, ayaklarım sarhoş…
Sana, kısa bir ölüm getirdim zilan, ve üç güvercin kanadı..
Batır kanıma hikaye aşkına..

Şiirler suskun, sevmeler şaşkın ve her bahar, sen heyecanından yoksun..

Küfrengi bir günah işliyorum zilan....
Önce tablada izmariti, sonra da kardelende kendimi kurutup asıyorum pencerene..
Kalp hatlarında adın yazılı bu cinayet senin..
Senin zilan..

ten ha lar da ci na ye tin
doğrudur…



Kaan Özer