Kaan Özer | Önüm arkam sağım solum sanat!

İstanbul’u telefondaki sesinle karıştırdım. Bakırköye inerken cebime sıkıştırdığın ellerin kadar sıcak bir nefes soluyorum ben..

Rozalina yı bende tanımıyorum anne. Kemanın sesi her daim piyanoyla sevişebiliyorsa, bunda ne roza nın ne lina nın günahı var.. günahı işleyen kelimeler.. bulutların üstünde buruşturulmuş bir kahpeden söz edilmiş sana.. bu rozalina değil.. o, buluşturulmuş bir sevdanın buruşturulmuş şaşkını anne.. beni dinle.. gitme..


İstanbul’u telefondaki gülüşünle karıştırdım. Beylikdüzünden dönerken soluk soluğa kaldığımız çocukluğumuz kadar aceleci heyecanlar yaşıyorum ben..

Seni çok iyi tanıyorum baba.. Tövbelerime yol verdiğim pişmanlığım kadar hemde.. tabağımda bıraktığım yemek artıklarının günahı kadar.. Yani ruhumun sızlaması için gitmen gerekmez.. Ben seninle alışkınım güneşi ayla sevişirken görmeye.. Ojeni düş havuzunda kaybettiğin gün seçtin kum olmayı. Sen, yirmidokuz ayın külüsün. Bense külün kölesi baba.. beni dinle.. gitme..


İstanbul’u telefondaki gözyaşlarınla karıştırdım.. Tophaneden beşiktaşa ıslanırken kopardığımız bütün şemsiyeler kadar korunmasız ve ıslak sevgini yaşıyorum ben..

Sen, Tanrının kollarında uyumamış tek güzelsin sevdiğim. Anlık kesişmelerimize “biz” ekensin, aşk sağanağına yüz sürensin.. benimsin..
Rozalina yı bende tanımıyorum. Bahar yüzüme benziyorsun, renk cümbüşüme batırıp batırıp çıkarıyorsun ahrazlığımı..

Ortada kolları bağlı, ayakları ıslak uzanıyorum..

Annem, babam, sevgilim..
Seni kanıma karıştırdım isteyerek..
Afedersin..

Yokluğunu kıyasladığım bütün benzeşmeler yokluğuma çıkıyor..

Kaan Özer