Sıradan bir insandan daha sıradan ama senden, ondan ve başkasından fazla düşünen,
ve bu düşünümlerin birbiriyle çatışmasını alışılmışın dışında ifade eden, yazar olma ve büyüme kaygılarıyla telefonun alarmını sürekli erteleyerek otuz dakika daha fazla uyumayı seven ve bunu üzerinde taşıyan biri. Ayrıca öldüğü gün Cumhurbaşkanlığı senfoni orkestrasını da yanında istiyor.

Bize kitabından söz eder misin?

Kitabın iç sayfasından bir notu aktarayım bu durumda:

Kelimelerin bilinmeyen hangi bedenlere bürünebileceğini, ruh içerisinde toplanan bu tür siluetlerin hecelerle nasıl nefes aldığını gösteren tüm kapıları her seferinde tekrar tekrar açıyor üslubunun ateşli anahtarlarıyla...
Doğrusu "içinizde yeni savaşlar açması muhtemel bu kelimeleri okurken savunma mekanizmalarınızı bir kez daha gözden geçireceksiniz..."

Çocukluğunda hayata bakış açınla bugünkü bakış açın arasındaki farklar nelerdir?

Son on yıldır aynı şeyleri düşünüyor ve düşündüklerim doğrultusunda yaşıyorum. Hayata artı bir değer daha katabilmek zor. Bir tek ben değil ki?! Herkes yüz yıllardır yükselen bir taşın üstüne defalarca düşüşünü, aldığı yaralarla nefes almayı ve atonal bir düzlemde zigzaglar çizerek ilerlemeyi amaç edinmiş (zorunluluktan), bu amacın kendini tamamlandığına inanmış birkaç kişiden biriyim. Hala seksenlilerin yaşadığını da hesaba katarsak, düşündüklerimin gerçekleşmesine daha çok var :)